امیررضا عشق من

پیش از تو فقط شعرم معراج غرورم بود ای از همه بالاتر اینک به تو می نازم

 

امشب از آن شبهایی است 

                              

                                 که!

                                

                                     دلم هوای آغوشت را کرده!!!!!

 

 افسوس!

                  

                      جز پاهای بغل کرده ام مهمان دیگری ندارم

نوشته شده در ساعت 22:28 توسط eli|

   

  چنین کنید

        تا ببینید خداوند چگونه بر سر سفره ی شما با کاسه ای خوراک و نان می نشیند

               و  بر بند تاب  با کودکانتان تاب می خورد 

                           و در دکان شما کفه های ترازویتان را میزان میکند 

                                     و در <کوچه های خلوت شب با شما آواز می خواند>

                    مگر از زندگی چه می خواهید

                          که در خدایی خدا یافت نمی شود که به شیطان پناه می برید؟

                               قلبهایتان را از حقارت کینه تهی کنید و با عظمت عشق پر کنید 

         زیرا که عشق ٬ عقاب است

                         بالا می پرید و دور   ٬   بی اعتنا به حقیران در روح

          کینه چون لاشخور و کرکس است

                        کوتاه می پرد و سنگین   ٬   جز مردار به هیچ چیز نمی اندیشد

           برای عاشق

                       ناب ترین٬شور است ٬زندگی و نشاط

          برای لاشخور

                      خوبترین٬جسدی است متلاشی........

نوشته شده در ساعت 10:21 توسط eli|

       چه آسان تماشاگر سبقت ثانیه ها ییم و به عبورشان می خندیم

               چه آسان لحظه ها را به کام هم تلخ می کنیم  و

                      چه ارزان به اخمی می فروشیم لذت با هم بودن را  و

                      چه زود دیر می شود   و 

                                          نمی دانیم که شاید فردایی نباشد.

نوشته شده در ساعت 9:45 توسط eli|

سخت است حرفت را نفهمند،

           سخت تر این است که حرفت را اشتباهی بفهمند،

                                   حالا میفهمم، که خدا چه زجری میکشد

           وقتی این همه آدم حرفش را که نفهمیده اند هیچ،

                                              اشتباهی هم فهمیده اند.
                                                                

                                                                                      “دکتر علی شریعتی

نوشته شده در ساعت 13:6 توسط eli|

 

  

 کودک به دنبال آزادی بزرگتر و بزرگتر به دنبال سادگی کودک است

   پیر به دنبال قدرت جوان و جوان پی تجربه سالمند است

  آنان که رفته اند در آرزوی بازگشت و آنان که مانده اند در دل رویای رفتن دارند

  خدایا کدامین پل در کجای دنیا شکسته است که هیچکس به مقصد نمی رسد!!!

نوشته شده در ساعت 8:43 توسط eli|

 

                          از آمدنم نبود گردون را سود

                                                      وز رفتن من جلال و جاهش نفزود

                  وز هیچ کسی نیز دو  گوشم نشنود 

                                                             کاین آمدن و رفتن من از بهر چه بود

               از رنج کشیدن آدمی حر گردد

                                                   قطره چو کشد حبس صدف در گردد

                             گر مال نماند  سر بماناد بجای

                                                           پیمانه چو شد تهی دگر پر گردد

 

                                                                                  خیام

نوشته شده در ساعت 15:3 توسط eli|

رنج بزرگ یک انسان این است که عظمت او و شخصیت او در قالب فکر های کوتاه ! در برابر نگاههای

 پست و پلید! و احساس او در روح های بسیار آلوده و اندک و تنگ قرار گیرد انسانیت حد و مرزی

 نمی شناسد. 

قبل از آنکه دارای هویت زن یا مرد بودن باشیم....انسانیم.... و تکلیف آدمیت از جنسیت بالاتر است....

همدیگر را به این نام بشناسیم!

                                                      که مقام بالاتری داریم!

نوشته شده در ساعت 14:37 توسط eli|

چه جهل مقدسی است که بدانی راز گل سرخ را نمی فهمی

و آواره ی آواز حقیقت در به در  و  کو به کو می گردی

چه شیرین است که روزها و لحظه هایت پر از نمی دانم باشد

و در نهایت به یک نهایت برسی!

و چه شوم است که راز همه چیز را بدانی اما خدا در متن دل و جانت نباشد و فقط تو باشی و تو.

نوشته شده در ساعت 12:18 توسط eli|

پیر مردی بود که در طول عمرش کار کرده بود و در هنگام بازنشستگی کارخانه ای خرید و مدیریت آن را به پسرش سپرد و تصمیم گرفت بقیه ی عمرش را در حال استراحت در خانه اش بگذراند.

سه سال گذشت و پسرش مرتب غرولند می کرد و به دوستانش می گفت:پدرم هیچ کاری نمی کند،فقط باغچه را تماشا می کند و من مجبورم مثل برده کار کنم و شکم او را سیر کنم.

پسر جوان یک روز تصمیم گرفت که به این شرایط نابرابر پایان دهد.صندوق چوبی بزرگی ساخت و به ایوان خانه برد و به بهانه ای به پدر گفت:پدر لطفا وارد این صندوق شوید.پدر اطاعت کرد و پسر صندوق را در ماشین گذاشت و به کنار پرتگاهی رفت،وقتی خواست صندوق را به ته دره بیاندازد،صدای پدرش را شنید که می گفت:

"پسرم اگر می خواهی مرا پایین بیاندازی،اشکالی ندارد،اما صندوق را نگه دار،چون تو اکنون یک الگو ساخته ای و بچه هایت به موقع اش می توانند از این صندوق استفاده کنند!!!"

 

نوشته شده در ساعت 20:52 توسط eli|

                         "خدا نمی توانست همه جا باشد از این رو مادران را آفرید"

از ابوسعید ابوالخیر سوال کردند:این حُسن شهرت را از کجا آوردی؟

ابوسعید گفت:شبی مادر از من آب خواست،دقایقی طول کشید تا آب آوردم،وقتی به کنارش

رفتم،خواب،مادر را در رُبود! دلم نیامد که بیدارش کنم،به کنارش نشستم تا پگاه،مادر چشمان خویش را

باز کرد و وقتی کاسه ی آب را در دستان من دید،پی به ماجرا برد و گفت:

فرزندم،امیدوارم که نامت عالمگیر شود.

 

نوشته شده در ساعت 19:12 توسط eli|

عُرفا دوست را،راهنما و دلیل راه می دانند و می گویند:

روزی شخصی در خدمت درویشی گفت:

           "در این راه،در هر قدمی هزار چاه است"

            درویش گفت:

      "راه نرفته،نشانِ راه مَده که،چاه در کنار راه است،نه در میان راه!

        هر که از راه بدَر،رود،در میان چاه اُفتد"

                           دوستی پیدا کن که تو را از،راه بَرد!!!

 

نوشته شده در ساعت 17:51 توسط eli|

مردی سوار بر قایق بود و روی اقیانوس حرکت می کرد که ناگهان طوفانی سهمگین آمد،قایق را در هم شکست،همه چیز غرق شد و مرد به طور معجزه آسایی خود را به جزیره ی متروک رساند.او چند روز منتظر کشتی نجات ماند،اما خبری نشد،مرد چیزی با خود نداشت،چند روزی شکم خود را با میوه های جنگلی سیر کرد،سپس در روز پنجم از ترس حمله حیوانات درنده با تکه پاره های به جامانده ازقایق برای خود کلبه ای چوبی فراهم نمود و همانطور که داخل کلبه دراز کشیده بود از خداوند کمک طلبید   و....

ناگهان رعد و برق زد و کلبه ی چوبی اش آتش گرفت.مرد که از سوختن کلبه اش شاکی بود،به شکار رفت تا حداقل کبابی برای خود درست کند،که این بار،بارانی شدید آمد و آتش را خاموش کرد! مرد که خشمگین بود رو به آسمان کرد و فریاد زد:<<خدایا من از تو کمک خواستم،ولی تو اینگونه جوابم را دادی؟>>

سپس کنار همان کلبه ی نیمه سوخته خوابش برد......

فردا صبح مرد با صدای بوق کشتی که برای نجات او آمده بود بیدار شد،او از ناخدای کشتی پرسید؟<<چگونه مرا پیدا کردید؟>>

ناخدا پاسخ داد:<<خیلی ساده بود با آتشی که برافروخته بودی!>>

مرد رو به آسمان کرد و گفت:<<خدایا تو چقدر مهربانی که بلایت نیز رحمت است!>>

نوشته شده در ساعت 21:25 توسط eli|

پائیز از راه می رسد

                   دوباره غم برگ های خزان زده

                                              بر دلم سنگینی می کند

ای کاش امروز بودی تا کمی از آن سنگینی را از من می گرفتی و روی شانه هایت می گذاشتی

اما افسوس که تو دوری

                               خیلی دور

                                            آنقدر که حتی خیال هم به تو نمی رسد

و من هر روز صبح وقتی از کوچه ی قدیمی مان می گذرم جای تو را چه بزرگ احساس می کنم

و این کوچه ی پر خاطره ، امروز چه خالی است و چه خلوت.....

باز پائیز است

                    باد می وزد

                                  اما کوچه ی قدیمی هنوز انتظار می کشد

   انگار نمی داند ما رفته ایم و هر یک با سرنوشتی گره خورده ایم

صدایی می آید ، صدای خنده ی دو نفر که از دور می آیند تا برای فردای این کوچه خاطره بسازند.

نوشته شده در ساعت 21:50 توسط eli|

یک روز گرم شاخه ای مغرورانه و با تمام قدرت خودش را تکاند به دنبال آن برگ های ضعیف جدا شدند و آرام بر روی زمین افتادند شاخه چندین بار این کار را با غرور خاصی تکرار کرد تا اینکه تمام برگ ها جدا شدند شاخه از کارش بسیار لذت می برد.

برگی سبز و درشت و زیبا به انتهای شاخه محکم چسبیده بود و همچنان در برابر افتادن مقاومت می کرد.در این حین باغبان تبر به دست داخل باغ در حال گشت و گذار بود به هر شاخه ی خشکی که میرسید آن را از بیخ جدا می کرد و با خود می برد.

وقتی باغبان چشمش به آن شاخه افتاد با دیدن تنها برگ آن از قطع کردنش صرف نظر کرد بعد از رفتن باغبان مشاجره بین شاخه و برگ بالا گرفت و بالاخره دوباره شاخه مغرورانه و با تمام قدرت چندین بار خودش را تکاند تا اینکه به ناچار برگ با تمام مقاومتی که از خود نشان میداد از شاخه جدا شد و بر روی زمین افتاد.باغبان در راه برگشت وقتی چشمش به آن شاخه افتاد بیدرنگ با یک ضربه آن را قطع کرد شاخه بدون آنکه مجال اعتراض داشته باشد بر روی زمین افتاد.

نا گهان صدای برگ جوان را شنید که می گفت:

((اگر چه به خیالت زندگی ناچیزم در دست تو بود ولی همین خیال واهی پرده ای بود بر چشمان واقع نگرت که فراموش کنی نشانه ی حیاتت من بودم))

نوشته شده در ساعت 22:55 توسط eli|

تصوير اصلي را ببينيد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 الهی! خواب های مارا تبدیل به بیداری بفرما.

الهی! از من آهی و از تو نگاهی.

الهی! شکرت که حقیر و فقیرم نه امیر و وزیر.

الهی! مست تر از آن کس که مست تو نیست کیست؟

الهی! اگر آخرم مثل اولم باشد بدا به اول و آخرم.

الهی! چرا بگریم که تو را دارم و چرا نگریم که منم.

الهی! وای بر من اگر دلی از من برنجد.

الهی! شکرت که فهمیدم،که نفهمیدم.

الهی! از توبه ها،توبه کردم.

الهی! فرزانه تر از دیوانه ی تو کیست؟

الهی! آنکه را عشق نیست ارزش نیست.

الهی! با اجازه ات نام عالم را عشق آباد گذاشته ام.

الهی! اگر بخواهم شرمسارم و اگر نخواهم گرفتار.

نوشته شده در ساعت 11:24 توسط eli|

نمی دانم چه می خواهم خدایا

به دنبال چه می گردم شب و روز

چه می جوید نگاه خسته ی من

چرا افسرده است این قلب پر سوز

 

ز جمع آشنایان می گریزم

به کنجی می خزم آرام و خاموش

نگاهم غوطه ور در تیرگیها

به بیمار دل خود می دهم گوش

 

گریزانم از این مردم که با من

به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت

به دامانم دو صد پیرانه بستند

 

از این مردم که تا شعرم شنیدند

برویم چون گلی خوشبو شکفتند

ولی آن دم که در خلوت نشستند

مرا دیوانه ی بد نام گفتند

 

دل من،ای دل دیوانه ی من

که می سوزی از این بیگانگی ها

مکن دیگر ز دست غیر فریاد

خدا را،بس کن این دیوانگی ها

                                                                         فروغ فرخزاد

نوشته شده در ساعت 11:14 توسط eli|

من از نهایت شب حرف می زنم

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم

 

اگر به خانه ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیار

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم

                                                                   فروغ فرخزاد

نوشته شده در ساعت 20:22 توسط eli|

کاش بر ساحل رودی خاموش

عطر مرموز گیاهی بودم

چو بر آنجا نظرت می افتاد

به سراپای تو لب می سودم

 

کاش چون نای شبان می خواندم

به نوای دل دیوانه ی تو

خفته بر هودج مواج نسیم

می گذشتم ز در خانه ی تو

 

کاش چون پرتوی خورشید بهار

سحر از پنجره می تابیدم

از پس پرده ی لرزان حریر

رنگ چشمان تو را می دیدم

 

کاش در بزم فروزنده ی تو

خنده ی جام شرابی بودم

کاش در نیمه شبی درد آلود

سستی و مستی خوابی بودم

 

کاش چون آینه روشن می شد

دلم از نقش تو خنده ی تو

صبحگاهان به تنم می لغزید

گرمی دست نوازنده ی تو

 

کاش چون برگ خزان رقص مرا

نیمه شب ماه تماشا می کرد

در دل باغچه ی خانه ی تو

شور من.......ولوله بر پا میکرد

 

کاش چون یاد دل انگیز زنی

می خزیدم به دلت پر تشویش

ناگهان چشم تو را می دیدم

خیره بر جلوه ی زیبائی خویش

 

کاش در بستر تنهایی تو

پیکرم شمع گنه می افروخت

ریشه ی زهد تو و حسرت من

ز این گنهکاری شیرین می سوخت

 

کاش از شاخه ی سر سبز حیات

گل اندوه مرا می چیدی

کاش در شعر من ای مایه ی عمر

شعله ی راز مرا می دیدی

                                                                    فروغ فرخزاد

نوشته شده در ساعت 8:44 توسط eli|

نوشته شده در ساعت 10:54 توسط eli|

خفته بودیم و شعاع آفتاب

بر سرا پامان به نرمی می خزید

روی کاشی های ایوان دست نور

سایه هامان را شتابان می کشید

 

موج رنگین افق پایان نداشت

آسمان از عطر روز آکنده بود

گرد ما گویی حریر ابرها

پرده ای نیلوفری افکنده بود

 

دوستت دارم خموش و خسته جان

باز لغزید بز لب های من

لیک گویی در سکوت نیمروز

گم شد از بی حاصلی آوای من

ناله کردم آفتاب.....ای آفتاب

بر گل خشکیده ای دیگر متاب

تشنه لب بودیم و ما را فریفت

در کویر زندگانی چون سراب

 

در خطوط چهره اش ناگه خزید

سایه های حسرت پنهان او

چنگ زد خورشید بر گیسوی من

آسمان لغزید در چشمان او

 

آه....کاش آن لحظه پایانی نداشت

در غم هم محو و رسوا می شدیم

کاش با خورشید می آمیختیم

کاش همرنگ افقها می شدیم.

                                                             فروغ فرخزاد

نوشته شده در ساعت 21:40 توسط eli|

زندگی با همه ی زیبایی خویش محمل ساکت غم خوردن نیست

حاصلش تن به قضا دادن و مردن نیست

زندگی کوشش و راهی شدن است

از سر آغاز وجود تا بدان جا که خدا میداند

نوشته شده در ساعت 21:47 توسط eli|

انها كه كهن شدند اينها كه نو اند   

            هر كس به مراد خويش يك تك بدوند

                         اين كهنه جهان به كس نماند باقي

                                          رفتند و رويم ديگر ايند و روند

                                                                                                               (خيام)

 يك چند به كودكي استاد شديم

           يك چند به استادي خود شاد شديم

                     بايان سخن شنو كه ما را چه رسيد

                             از خاك بر امديم و بر خاك شديـــــــــــم

                                                                                                                   (خيام)

نوشته شده در ساعت 21:49 توسط eli|

چشمان مرا به چشمهایش گره زد

بر زنـــدگیم رنگ غـــــم و خاطره زد

او رفت ولی نه طبـــق قانـــون وداع

یکبار فقط به شیشـــه ی پنجره زد

نوشته شده در ساعت 22:22 توسط eli|

نوشته شده در ساعت 21:5 توسط eli|

نوشته شده در ساعت 14:41 توسط eli|

بزرگترین خوشبختیها در زندگی عشق است و

بزرگترین بدبختیها در زندگی عشق است

برای همین است که هنگامی تو را میبینم

لبانم خندادن و چشمانم پر از اشک می شود

کاش می توانستی آنچه در اندیشه ام هست

بخوانی هنگامی که غمگین به تو می اندیشم

نوشته شده در ساعت 12:17 توسط eli|

وقتی دلم به درد می آید و کسی نیست به حرفهایم گوش کند

وقتی تمام غم های عالم در دلم نشسته است

وقتی احساس می کنم دردمندترین انسان عالمم

وقتی تمام عزیزانم با من غریبه می شوند و

کسی حرمت اشک های نیمه شبم را حفظ نمی کند

وقتی تمام عالم را در قفس می بینم

بی اختیار از کنار آنهایی که دوستشان دارم می گذرم.

نوشته شده در ساعت 11:56 توسط eli|

پروردگارا:

مرا ابزار آرامش خویش قراربده

                                    بگذار هرجا که نفرت است عشق درو کنم

و هر جا آسیب است عفو              هر جا شک است ایمان

هر جا ناامیدی است امید               هر جا تاریکی است نور

 هر جا غم است سرور

ای پروردگار عالم به من لطف کن

تا بیشتر در پی تسکین بخشیدن باشم تا آرام شدن

همانطور که می فهمم فهمیده شوم

همانطور که دوست دارم   دوست داشته شوم

زیرا در اثر دادن است که دریافت می کنم

در اثر بخشیدن است که بخشیده میشوم

در مرگ خود است که در زندگی جاودان متولد می شوم

 

نوشته شده در ساعت 20:22 توسط eli|

چقدر عجیبه

   تا وقتی که مریض نباشی کسی برات گل نمیاره

      تافریاد نزنی کسی به طرفت نگاه نمیکنه

           تاگریه نکنی کسی نوازشت نمی کنه

                تا قصد رفتن نکنی کسی به دیدنت نمیاد

                     و   تا وقتی نمیری کسی تو رو نمی بخشه     

نوشته شده در ساعت 18:45 توسط eli|

بذار

 اونقدر شادی داشته باشی که زندگیتو شیرین کنه

اونقدر تجربه که قویت کنه

اونقدر غم که انسان نگهت داره و

اونقدر امید که شادت کنه.

نوشته شده در ساعت 14:9 توسط eli|


Design By : Pichak

.

همیشه از همان ابتدای آشناییمان در هراس چنین روزی بودم و کابوس دوری را میدیدم، اکنون شد آنچه نباید میشد، خداحافظ دلیل بودنم خداحافظ